Malam ni malam yang paling sedih ..and tahun baru yang akan menjadi lebih mencabar!
Why?
Because my mum. Dapat cancer.
Today dapat tahu sudah sampai stage 2.
Besar betul dugaan.
Tadi ayah panggil ke dapur dengan adik.
Ayah nak cakap.
Pelik kan?
Ayah cakap suruh gembirakan umi, YES we did that untill today.But still masih tak gembirakan umi lagi.
Ayah cakap lagi.Umi macam sudah putus asa.Ahh sakit pula hati ini ketika nak menaip,menahan dari tangis barangkali.
Benci betul menangis.
Ayah cakap lagi. Bila pandang mata ayah sudah mula merah.Ayah menangis?
Hati terdetik, “Ayah tak pernah menangis selama ni depan kami”
Hati ayah sedih macam kami juga. Ya Allah kuatkanlah hati ni jangan menangis depan ayah.
Adik tak menangis, tapi tahu hati dia tidak kuat macam luaran.
Ayah cakap umi menangis tiap malam.
Sebak.
Tapi kami tak mampu nak buat apa-apa.
Ayah kata kita kena terima apa jua keputusan.Kalau baik Alhamdulillah, kalau tidak terima sahaja.
Ayah suruh belajar sungguh-sungguh tunjuk kat umi jikalau sempat kita pun mampu berjaya juga.
Hm sampai di sini sahaja, tidak tahan hendak menangis.
Harap kalian dapat berdoa untuk umi agar penyakit tak merebak dengan teruk.
Tak sanggup kehilangan nya.
Umi seorang mak yang baik J




















